Ovako je Vladika Nikolaj govorio na opštu temu života, u svojoj knjizi O Bogu i o ljudima:

1. Nije ovaj život za pravdanje sebe nego za obličenje sebe.

2. Smatraj svaki dan kao jedan cio otpočet i završen život. Odživi ga kao cjelinu, a ne kao dio. Nek se svaki tvoj dan odroni od tebe kao cio jedan čovjek s kojim ćeš željeti da se opet sastaneš kao s prijateljem i da ga bez stida pokažeš vasioni.

3. Od svih blaga na zemlji ljudi najviše vole život. I više vole ljudi život nego li istinu, iako nema života bez istine. Vrhovno je blago, dakle, život, a istina je temelj života.

4. Život je ovaj duhovno vojevanje: pobijediti, ili poražen biti.

5. Život je ovaj dvoboj između čovjeka i svega protivbožanskog.

6. Ko proviđa konac svog života, taj ne misli o blagu zemaljskom.

7. Ima u životu trenutaka odlučnih, od kojih čovjeku zavisi vječni život ili vječna smrt. Mi ne znamo kada je za nas taj odlučni trenutak došao – možda je on već danas prispio – zbog čega moramo stražiti neprestano.

8. Sijeno što ga konj noćas jede jedeno je već nebrojeno puta i nebrojeno puta je jelo.

9. Radoznalo ispitivanje stvari visokih, bez truda oko popravke svog života, ne donosi nikakve koristi.

10. Što više slasti, to manje slatko; što više gorčine to manje gorko.

Vladika Nikolaj Velimirović (1881-1956) je bio jedan od najvećih duhovnika u istoriji Srbije, episkop Srpske pravoslavne crkve i hrišćanski teolog. Školovao se u Švajcarskoj i Engleskoj gdje je i doktorirao. Zbog njegovog velikog ugleda i uticaja Njemci su ga po okupaciji Srbije uhapsili i na kraju internirali u koncentracioni logor Dahau, gdje je boravio tri mjeseca. Po okončanju fašističke okupacije i uspostavljanju nove komunističke vlasti u SFR Jugoslaviji, Nikolaj Velimirović je izbjegao iz zemlje. Nakon rata je otišao u SAD gdje je i umro. U Jugoslaviji je nakon rata Nikolaj Velimirović smatran saradnikom fašista i izdajnikom. Državljanstvo mu je oduzeto, a ime stavljeno na nezvaničnu listu autora čija se djela nisu mogla objavljivati u zemlji. U Americi je nastavio crkveni i politički rad, kao i knjizevnu djelatnost na srpskom i na engleskom jeziku. Iz Amerike je slao materijalnu pomoć srpskim pravoslavnim manastirima u Jugoslaviji. 2003. godine Srpska pravoslavna crkva ga je kanonizovala za sveca i od tada ga slavi kao svetog Nikolaja Žičkog..