Svetislav Tisa Milosavljević rođen je 7. septembra 1882. godine u srbijanskom gradu Nišu. Bio je stariji sin bogatog niškog trgovca, Tome Milosavljevića i njegove supruge Vasilije, rođene Popović. Svetislav je bio jedan od najboljih gimnazijalaca i težnja mu je bila da studira tehniku i postane inženjer. Finansijski slom njegovog oca razbio je njegove planove i primorao ga je na vojni poziv.

Uprkos izboru koji mu se sticajem okolnosti nametnuo, vremenom je zavolio oficirsku službu, koju je teoretski i praktično usavršavao. Tokom balkanskih i Prvog svjetskog rata, izrastao je u opštepriznati autoritet za pitanja vojnog saobraćaja, uz istovremeno napredovanje koje će mu krajem 1925. godine donijeti i čin brigadnog generala. Kralj Aleksandar ga je u decembru 1926. godine izabrao za ministra saobraćaja. U toj ulozi Milosavljević je ostvario značajne rezultate i započeo je niz kolosalnih projekata od kojih se izdavajaju Pančevački most na Dunavu, palata Ministarstva saobraćaja i drugi kolosijek pruge Beograd-Zagreb, od prestonice do Novske koji je za njegova mandata priveden kraju. Ipak, iz nepoznatih razloga, Milosavljević nije bio dio vlade koja je rekonstruisana u julu mjesecu, 1928. godine.

Jugoslovenski monarh postavio ga je u oktobru 1929. godine za namjesnika u jednoj od devet novoformiranih banovina – u Vrbaskoj. Taj izbor nipošto nije bio slučajan: Kralj je vrlo dobro znao da veoma siromašnoj Vrbaskoj banovini treba starješina koji će ojačati povjerenje odanih, pridobiti kolebljive i suzbiti oponente, koji će razbuditi uspavane narodne snage i tako Mrkonjića Krajinu povući iz preduge učmalosti. Na sreću tadašnjih pa i potonjih Krajišnika, ponajviše Banjalučana, kraljev izbor pao je, dakle, na Svetislava Tisu Milosavljevića.

U Banjaluku je došao na Mitrovdan, 8. novembra 1929. godine. Vozom, bez pompe, pratnje! Još istoga dana je prošetao gradom, razmatrajući gdje bi se i šta moglo učiniti u neizgrađenoj i zapuštenoj varoši. Za veoma kratak vremenski period, uz znatnu državn,  finansijsku pomoć, ostvario je ogromne iskorake u razvoju čitave banovine, ponajviše prestonice Banjaluke.

Šta je izgrađeno?

Iza sebe je ostavio mnogobrojne zadužbine i imao je direktne, djelimične ili indirektne zasluge za nastanak značajnih objekata i institucija. Neki od njih su:

  • Banska palata (današnja Gradska uprava)
  • Banski dvor
  • Pozorište, koje je osnovano 1930. godine, a današnje zdanje je izgrađeno 1934. godine.
  • Higijenski zavod
  • objekti Učiteljske i Poljoprivredne škole, istočno krilo ondašnje Gimnazije, kao i sedam stambenih zgrada za činovnike (u današnjoj Aleji Svetoga Save i kod Pošte).

Valja dodati i osnivanje banovinskog Muzeja, udruženja za turizam, Zanatske i Trgovačke komore, kao i pokretanje Vrbaskih novina i Književne Krajine.

Povrh toga, širom banovine otvoreno je oko 160 osnovnih škola i nekoliko drugih prosvjetnih svjetiljki, podignuti su mnogi drugi privredni, upravni, kulturni, zdravstveni i higijenski objekti, a na tvrdim i proširenim putevima sagrađene su stotine željeznih, armirano-betonskih i drvenih mostova, propusta, podzida i sl.

Iako nije bio neposredni investitor, graditelj ili osnivač, ban Milosavljević je stekao ogromne zasluge i za nastanak banjalučkog Gradskog parka sa spomenikom Petru Kočiću, za dogradnju hotela Bosna, asfaltiranje i osvjetljenje ulica, gradnju Sokolskog doma, Gradske opštine, hotela Palas i, uopšte, za svekoliki polet Banje Luke.

Godine 1934, aprila mjeseca, ponovo je stao na čelo saobraćajnog resora u novoj jugoslovenskoj vladi.

Banjaluku je posjetio još jednom – bilo je to na Spasovdan, 18. maja 1939. godine, kada se odazvao pozivu banjalučke pravoslavne crkvene opštine i došao da kumuje veličanstvenom Sabornom hramu za čije podizanje je imao neprocjenjive zasluge.

Sa mjesta ministra saobraćaja, Svetislav Tisa Milosavljević odlazi u penziju 1935. godine. Drugi svjetski rat proveo je u okupiranoj prestonici pišući memoare.

Prvi ban Vrbaske banovine je umro 28. jula 1960. godine u Beogradu, u mirnom porodičnom okruženju.